วรรณยุกต์ไทย

วรรณยุกต์

วรรณยุกต์มี ๔ รูป ๕ เสียง
ประโยชน์ของวรรณยุกต์ช่วยทำให้คำมีความหมายมากขึ้น แตกต่างจาก
ภาษาของชาติอื่น ๆ เช่น ปา ป่า ป้า ป๊า ป๋า (เสียงนี้มี ๔ ความหมาย กล่าวคือ
ปา หมายถึงขว้างปา
ป่า หมายถึงที่มีต้นไม้ภูเขา และสัตว์
ป้า หมายถึงพี่ของพ่อหรือแม่
ป๊าและป๋า หมายถึงพ่อในภาษาบางภาษา) ต่างจากภาษาอังกฤษ
ไม่ว่านักเรียนจะออกเสียง dog สูงต่ำอย่างไร ความหมายคงเดิม

นักเรียนจะผันวรรณยุกต์ได้ดีหากนักเรียนจำอักษรไทยทั้ง 44 ตัวได้ จำอักษร 3 หมู่ และมีความเข้าใจเรื่องคำเป็นคำตาย นักเรียนสามารถนำความรู้ทั้ง 3 มาเป็นกฏเกณฑ์ ในการผันวรรณยุกต์ได้เป็นอย่างดี จงสังเกตตัวอย่างต่อไปนี้

อักษร ๓ หมู่ (ไตรยางค์)

เสียง สามัญ

เสียงเอก

เสียงโท

เสียงตรี

เสียงจัตวา

หมายเหตุ

อักษรกลาง
ก จ ด ฎตฏ บ ป อ
คำเป็น
คำตาย

ปา

ป่า
กัด

ป้า
กั้ด

ป๊า
กั๊ด

ป๋า
กั๋ด

คำเป็นพื้นเสียงเป็น
เสียงสามัญ
คำตายพื้นเสียงเป็น
เสียงเอก

อักษรสูง
ข ฃ ฉ ฐ ถ ผ ฝ ศ ษ ส ห
คำเป็น
คำตาย

-
-

ข่า
ขัด

ข้า
ขั้ด

-
-

ขา
-

คำเป็นพื้นเสียงเป็น
เสียงจัตวา
คำตายพื้นเสียงเป็น
เสียงเอก

อักษรต่ำ
(อักษรที่เหลือ ๒๔ ตัว)
คำเป็น
คำตายเสียงยาว
คำตายเสียงสั้น

คา
-
-

-
-
-

ค่า
คาด
ค่ะ

ค้า
ค้าด
คะ

-
-
-

คำเป็นพื้นเสียงเป็น
เสียงสามัญ หากผัน
ร่วมกับอักษรสูงจะผัน
ได้ครบ ๕ เสียง เช่น
คา ข่า ค่า(ข้า) ค้า ขา